Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Adamın kafasında derin vazgeçilmez iz vardı. Savaşta kafasına birkaç şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Nasır’dı. Savaş ortamında dertli yaralar almış sığınmacıların tedavi edildiği Danca merkezinde uzun süre bakım görmüştü. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Çeşitli günlerde kucağıma birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan sonra eve götürdüğü kalemleri başkalarının ihtiyacı bekleniyordu okulun önüne sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların ayrı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini hala yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimizi Bırakın sakın!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ile aile hayatında uyum güçlüğü.

Görevli uzmanı çabalar başarısız kaldı. İdare, durumu görüşmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Bütün aile hepsi bir arada gelişti. Hepsi aynı evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü birlikte toplantı odalarına girer girmez, Rahman ayağa kalktı, “Öğretmen!” bağırdı koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öfkeye ilk kez yaptı.

Dışarısı soğukken ben, çorap giymiştim. Dede, yalın ayak gelmişti. Ceketin içine giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe dek düzenlenmiş giydi. Anne ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Eğitimdeki durumunu anlatmaya başladığımızda, Rahman çok rahatsız oldu. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk ruhu karanlık gizem anlamaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu bazı zamanlar evden, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise kendisini “Hala gözleri bilincinde şekilde yatarken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. O çocuk utanarak odayı ayrılmak istedi. Konuyu fazla ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailelerin çoğunlukla destekleriyle oğlunun bir psikoloğa yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la özel ilgilenme ve işbirliği görevi bana.

İlerleyen zamanlarda o çocuk koridorda koşarken kapıya çarptı. Zararı olmadı fakat hissi acı duydu, samimi uzun ağlamaya başladı. Onu teselli etmek amacıyla kucağını tutmaya kütüphane götürdüm. Önüne beyaz bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Raftan aldım, bir kitap okuyor görerek uzak dan onu sessizce> gözlemledim. O çocuk, renkli kalemlerle şeyler karalarken bana unutmuş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kâğıdı alırken bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok fazla bitkin, uyumak istiyor ne yazık ki gitmek. Arkadaşları onu ima ediyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra başka başka bir kurumda göreve başladım. Rahman’ı unuttum.

Yürürken Nasır ile karşılaştım. Beni gözüne kestirdi, “Hoca!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü sinirlendi; bana gizlemedi. Rahman daha sonra zamanlarda çeşitli Kriminal olaylara dolaşıp polis kayıtlarına kayda alınmış. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli çocukların bakıldığı bir koruma yurduna yerleştirilmiş. Tüm çalışmalarımıza karşın o çocuğu kurtaramayan olduk.